Nýja Metallica platan heitir Death Magnetic. Frumlegt. Ég hef ekki hlustað á hana alla, aðeins heyrt eitt lag í útvarpinu. Það var eitt vont lag, sem samt var auðvitað lofað í hastert sem eitt besta framlag Metallicu til tónlistarmenningar heimsins af útvarpsmanni sem eflaust fær borgað fyrir að sitja og spila fyrirfram ákveðna playlistann sem er í tölvunni þegar hann mætir í vinnuna.
Metallica var einu sinni góð hljómsveit. Hún er það ekki lengur. Metallica er svona eins og Bubbi Morthens. Bubbi var líka einu sinni góður mússíkant. Hann er það ekki lengur. Eitt hefur Bubbi þó framyfir Metallicu, hann hefur þróast sem tónlistarmaður, siglt á ný mið og verið óhræddur við að prófa nýja hluti. Metallica er ennþá að kreista misvondar varíasjónir af svarta albúminu út úr gíturunum í þeirri von að þeir sem fíluðu industrymetal árið 1988 fíli ennþá endustrymetal. Þeir virðast ekki hafa gert sér grein fyrir því að Nirvana drap iðnaðarmetalinn, glamúrmetalinn og bara metal almennt. Nu-metal sveiflan var svona retrópæling sem virkaði, harðari, ferskari, meira blóð og meira rokk og sagði industrymetalnum hreinlega stríð á hendur. Svo varð heimsbyggðin leið á Korn líka. Þannig að ég get ekki tekið því að Metallica skuli í dag bjóða mér upp á útjaskaðan iðnaðarmetal, sem er verri að gæðum en iðnaðarmetallinn sem þeir buðu mér upp á fyrir tuttugu árum síðan, á annan hátt en sem persónulega móðgun.
Og þá er nafngiftin jafnvel frátalin. Death Magnetic. Nafnið á þessari plötu er, leyfi ég mér að segja, arfalélegasta plötunafn síðustu tíu ára, ef mögulega er undanskilin platan Re-Load með sömu hljómsveit. Sú plata kom einmitt út á eftir plötunni Load, sem í senn útskýrir þá nafngift og veldur ælutilfinningu í sömu andrá.
Metallica er dauð fyrir mér. Dauð segi ég. Þetta var síðasti naglinn í kistuna.
Entries (RSS)