Árið 1982 var ég 9 ára og það sumar var fyrsta heimsmeistarakeppnin í fótbolta sem ég horfði á af áfergju. Þetta var sumarið sem ég uppgötvaði fótbolta fyrir alvöru. Á HM á Spáni riðu mergjaðar hetjur um héröð og mótuðu líf pjakka út um allan heim, og eftirá að hyggja er svakalegt hve mikið samsafn af legendum í fótboltanum var samankomið á þessu heimsmeistaramóti. Sem dæmi um hetjur voru
Ítalir urður heimsmeistarar með snillingum eins og Paolo Rossi, sem þótti flottastur þetta sumar en hefur síðan gleymst í sögunni, Franco Baresi, slátrarinn frá Mílanó, Marco Tardelli, Allessandro Altobelli, að ógleymdu Goðinu sjalfu, hinum ógleymanlega og eldgamla markverði Dino Zoff, sem þá var talinn besti markvörður heims þrátt fyrir að vera 40 ára á mótinu!
Vestur-Þýskaland var hins vegar óumdeilanlega allra flottasta liðið á þessu móti, og í raun ótrúlegt að þeir skyldu ekki vinna. Þarna voru menn sem greypst hafa í hetjubókina fyrir lífstíð, Harald Schumacher, Paul Breitner, varnarjaxlarnir og bræðurnir Bernd og Kalrheinz Förster, Pierre Littbarski, Felix Magath, Stephan Engels, Thomas Allofs og síðast en ekki síst hinir goðsagnakenndu Lothar Matthäus og Karl-Heinz Rummenigge. Kjarnahópurinn úr þessu liði urðu Evrópumeistarar árið 1980.
Frakkar státuðu af svakalegu liði sem innihélt meðal annarra Michel Platini, Manuel Amoros, Patrick Battiston, Maxime Bossis, Jean Tigana og Didier Six. Líklega er rosalegasti fótboltaleikur sem ég hef horft á leikur Frakka og Vestur Þjóðverja í 8 liða úrslitum 1982. Scumacher sparkaði tvær tennur úr Battiston í teignum án þess að fá svo mikið sem aukaspyrnu dæmda á sig, fjögur mörk skoruð í framlengingunni, Frakkar komust þar í 3-1, jöfnunarmark V-Þjóðverja kom með hjólhestaspyrnu og vítaspyrnukeppnin endaði á því að Bossis klúðraði lokavítinu og Hrubesch sendi Þjóðverja áfram. En ekki taka mín orð fyrir þessu, horfið hér:
Argentína var ekki síður hlaðið hetjum eins og Daniel Passarella, Alberto Tarantini, Jorge Valdano og fleiri, en þar bar auðvitað hæst undrabarnið Diego Armando Maradona, þá 21 árs og á sínu fyrsta heimsmeistaramóti. Maradona er, hvað sem hver segir, besti knattspyrnumaður sögunnar. Púnktur.
Jafnvel Belgar áttu hetjur eins og Eric Gerets, Jan Ceulemans og Jean-Marie Pfaff! Hróður Belga hefur heldur farið niður á við í fótboltanum eftir þetta mót og HM 1986, sem var þeirra langbesta performans (Belgía-Sovétríkin (5-4) á HM 1986 er t.d. einn mergjaðasti fótboltaleikur sem sögur fara af).
Liðið sem átti hug og hjarta heimsbyggðarinnar á þessu heimsmeistaramóti var hins vegar, þrátt fyrir allar hinar hetjurnar, hið ótrúlega lið Brasilíu.
Til að telja upp hetjurnnar þyrfti eiginlega að setja allan liðslistann hér inn. Látum nægja að taka fram menn eins og Zico, Falcao, Sócrates, Junior, Éder, Oscar, Serginho, Batista og Luizinho, allt goðsagnir í knattspyrnuheiminum. Þetta lið er að öðrum ólöstuðum besta lið sem brasilía hefur sent á heimsmeistaramót, og tæknilegasta og skemmtilegasta fótboltalið sem sögur fara af. Þeir unnu aldrei titil, en heimurinn elskaði þá samt. Þeir skoruðu 15 mörk, hverju öðru fallegra, í þessari keppni. Hér eru 11 þeirra:
Á HM 1982 festist fyrir alvöru sú hugmynd að mesta hetjan bæri töluna 10 á bakinu. Tíurnar Zico, Platini og Maradona sáu til þess.
Það mætti telja upp miklu fleira í sambandi við þetta legendaríska mót, en ég þarf víst að fara að gera eitthvað af viti. Ég skora á Keizarann að skella inn hjá sér umfjöllun um sitt uppáhalds HM, ég þykist reyndar vita hvað það er, en það er bannað að kjafta frá.
Entries (RSS)