Ungir og gamlir eru að skreyta jólatré.

Eygló: Við gleymum alltaf að setja pakka fyrir Jesús undir tréð á jólunum.

Jóhannes: Já en hann er aldrei í mat hjá okkur á aðfangadag.

Eygló: Já en hann á afmæli á jólunum!

Bragi: Ésús er sko dauður.

Eygló og Jóhannes:  O_o

—–

…og svo var Eygló að skrifa utan á pakkana:

Eygló (með tunguna í munnvikinu): …Til Sunnu Dísar, Frá Eygló og Br….

Bragi: Skrifaðu bara “Frá Eygló og Braga, Amen”.

Ungfrú Eygló tók sig til og leyfði góðfúslega upptökur af gráðurútínunni sinni á dögunum. Skemmst er frá því að segja að karatekan náði gráðunin með glans og bíður þess nú albúin að leiðinlegir strákar atist í henni í frímínútum.

Eygló er að horfa á Bugsy Malone á DVD.

Eygló: Eru þetta unglingar?
Ég: Nei, held þau séu öll um tólf ára eða svo.
…
Aðeins síðar, eftir Fat Sam’s Grand Slam dansatriðið:

Eygló: Þetta HLJÓTA að vera unglingar!
Ég: Nú? Af hverju?
Eygló: Af því þau eru með svo stóra fætur!

Dóttir mín er að horfa á Dýrin í Hálsaskógi. Mikki refur er mjög svangur.
Eygló: Þessi dýr hafa rangt fyrir sér.
Ég: Ha?
Eygló: Já sko stundum verða dýr að deyja, því að hin dýrin þurfa að borða.
Ég: Öööhh jaá það er alveg rétt…
Eygló: Það borða ekkert öll dýr grænmeti.

Dóttir mín raunsæiskonan góðir gestir. Torbjörn Egner sá þetta aldrei koma.

Í öðrum fréttum er það helst að KR er bikarmeistari í fótbolta 2008. Það þykir mér sannarlega ekki leiðinlegt. Spurning um að skella sér á Sálarball í Frostaskjólinu í kvöld?

Það vissu lesendur svo sem fyrir. En nú hefur tekið sig upp krankleiki á líkama líka. Og það er barasta það leiðinlegast sem ég veit að sitja snörlandi með nefrennsli, augnrennsli og illt í hausnum og geta lítið gert við helvítis flensuskítnum nema bíða eftir því að hann fái nóg af manni og hypji sig af sjálfsdáðum.

Af High School Musical fárinu er það að frétta að ungfrú Eygló tilkynnti mér það í dag að hana langaði einhverntíma að æfa körfubolta…eða “svona basket-ball” eins og hún orðaði það. Ég bíð spenntur eftir því að hún uppgötvi ljósabekki.

Þess utan er ég ósköp glaður að vera hættur í morfís og þurfa ekki að díla við fólk sem kann ekki að lesa.

Mikið fár ríður nú húsum í Habbnarfirði. Dóttir vor er byrjuð að æfa karate, list hinnar opnu handar, sem er gott og þarft málefni. Það er ekki fárið. Haukarnir buðu henni hins vegar á stelpudjamm um daginn ásamt öðrum gellum í hverfinu og buðu upp á kók, popp og High School Musical á breiðtjaldi. Það er fárið.

Það munaði minnstu að illa færi þegar ungfrúin fór á djammið því hún var viss um að hún myndi engan þekkja (þetta var fyrir 8-13 ára) og heimtaði fylgd foreldra. Móðir hennar hafði skyndilega öðrum hnöppum að hneppa (gat nú verið) þannig að faðir hennar dröslaðist í Haukaheimilið stjarfur af skelfingu yfir því að þurfa að horfa/hlusta á viðrinið Zak Efron syngja, dansa og (reyna að) leika. Skemmst er frá því að segja að ég tók með mér bók og eftir að Eygló hafði kannað aðstæður fékk ég leyfi til að sitja frammi í kaffiastöðunni og lesa. Ég væri líklega ekki til frásagnar annars, hafandi sálast úr einskærum viðbjóði í miðri sýningu.

Eftir svona korter vænkaðist hagur minn enn frekar, en þá hafði Eygló fundið vinkonur sínar og á var ekki lengur kúl að hafa pabba úti á gangi að lesa Terry Pratchett, þannig að mér var snarlega tilkynnt að ég mætti hypja mig þar til myndin væri búin. Þáði ég það kostaboð með þökkum, enda var engin leið að sleppa við ógnarháa mússíkina og innihaldsrík samtölin í myndinni, sem var blöstuð úr einhverju ferlegu hátalarakerfi svo hryllingurinn smaug um hvert skúmaskot í Haukaheimilinu.

Þegar ég kom að sækja ungfrúna ljómaði hún af ánægju yfir þessari stórkostlegu bíómynd og tilkynnti mér að þessa mynd vildi hún fá inn á tölvuna til að geta horft á í tíma og ótíma. Ég muldraði eitthvað órætt svar. Svo missti ég það út úr mér að það væri líka til High School Musical 2 … það voru mistök.

Um kvöldið fór daman að sofa og lokaði að sér, sem er einhver tíska um þessar mundir. Og viti menn…skömmu síðar mátti heyra óm af söng inni í herberginu hennar, sem þegar nánar var að gáð (lesist: foreldrarnir lágu á hleri fyrir utan hurðina) reyndist vera highlights úr tónslistinni í myndinni. Það verður að segja stelpunni til hróss að hún er alveg ótrúlega snögg að ná laglínum og texta, jafnvel á ensku!

Síðan þetta gerðist hefur varla verið talað um annað en High School Musical hér á heimilinu. Í dag keyrði ég til dæmis Eygló og vinkonu hennar heim af karateæfingu, þar sem eftirfarandi samtal átti sér stað:

Eygló: Ég var að horfa á High Scool Musical. Hún er ógisslega skemmtileg.
Vinkonan: Já ég veit.
E: Nema sko þegar kærasta eins stráksins fór í burtu, það var svo sorglegt. Ég fór næstum því að gráta.
V: Kærasta hvaða stráks?
E: Æi þarna…
V: Hvernig var hann með hár á litinn?
E: Svona brúnt.
V: En hvernig var hann með augun á litinn?
E: Blá.
V (á innsoginu): Jáh! Það er Troy!
E: Jáh!
V: En kærastan, hvernig var hún með hár á litinn?
E: Líka brúnt:
V: Jáh! Það er Gabrielle!
E: Já ég veit!
V: Sko þau voru fyrst saman, og svo fékk hann bólu á andlitið og þá fór hún…
E:
V: …og þá byrjaði hann með annarri stelpu en svo fór bólan og þá byrjaði hann aftur með Gabrielle sko!
E: Það var ekki í myndinni.
V: Nei sko það er í High School Musical tvö, ég hef ekki séð númer eitt.
E: Já ég hef bara séð hana. Pabbi minn ætlar að dánlóda bæði High School Musical eitt og High Scool Musical tvö og setja á tölvuna mína svo ég geti horft.
V: ER það? Má ég koma og horfa hjá þér?
—
Það hlýtur að vera fullkomin sönnun fyrir því að foreldrar gera HVAÐ SEM ER fyrir börnin sín að ekki einungis er ég búinn að dánlóda báðum myndunum fyrir ungfrúna, heldur er móðir hennar að redda fyrir hana tónlistinni líka. Sálfræðin hefur nafn yfir svona hegðun. Það er “Sjálfspíslahvöt“.

Dóttir mín hefur sterkar skoðanir á júróvisjón, enda ekki langt að sækja það. Hér fylgja komment hennar um nokkur lög í keppninni í kvöld, þ.e. þau sem henni þóttu kommentaverð.

Ísrael:
Þetta er eins og kona sem hefur sungið í óperu áður…sköllótt kona með mikla vöðva.

Eistland:
Ojjjj bara hver valdi þennan ógeðslega kall?! Mér finnst þessi í rauða miklu sætari. Borða þeir bara sælgæti?
Þessi guli er miklu betri, hann borðar bara gulrætur og grænmeti, hinir borða bara sælgæti.

Moldova:
Úff, þessa mun enginn velja. Er hún að syngja um að hún sé ennþá stelpa? Þetta er sko gömul kona með lítinn bangsa!

San Marino:
Eretta Siggi Sæti?

Belgía:
Mér finst kjóllinn flottur, en hún syngur mjög skringilega.Hún er falleg en ekki með fallega rödd.

Azerbaijan:
Ég trúi þessu ekki! Er þetta kall sem er með konurödd?

Slóvenía:
Þetta er alveg eins og Birgitta.
Bragi: Ojjj hún er ógissleg, hún er með slííím!

Pólland:
Hún er mjög horuð hérna á hálsinum sko…(bendir vel niður fyrir það sem venjulega getur kallast háls)

Írland:
Ekki slökkva! Ekki slökkva! Ég hef aldrei séð þetta áður!

Andorra:
(Eftir umræður um höfuðbúnað söngkonunnar): Kannski er þetta bara sköllótt kona. Ég hef einu sinni séð sköllótta konu.

Bosnía & Herzegovina:
Ojj. Er þetta atriði frá Kína?
(Nei, frá Bosníu.)
Já nú sé ég það. Þau eru með svo feitan rass. Bossnía.

Armenía:
Þetta er alveg eins og grease. Fyrst einn og svo fara allir að dansa.

Að Armeníu lokinni þótti Ungfrú Eygló ekki mikið til atriðanna koma, í það minnsta ekki til að tala mikið um þau. Ég túlka það þannig að ekkert þeirra muni komast áfram.
——–
ETA: á endanum kom fátt á óvart, nema kannski fjöldi ballaða á topptíu listanum, OG AZERBAIJAN! Dem, eins viðbjóðslega öööömurlegir og þeir voru í undankeppninni þá rokkuðu þeir feitt á sviðinu! Þeta atriði gæti í alvöru unnið á einhverju flúki. Elnur og Samir alla leið segi ég.

Ég er búinn að vera að klára yfirferð á heimildaritgerðum undanfarið. Það er heldur seinlegur starfi og myndi vera ansi leiðigjarnt til lengdar ef höfundarnir væru ekki inn á milli svo algerlega brilljant snillingar að maður getur ekki annað en velst um af kátínu og gleði. Pælið til dæmis í þessu hér sem ég fékk bara svona inni í miðjum alvarlegum heimildaritgerðartexta um John F. Kennedy og samsæriskeningarnar í kring um dauða hans: “…segja það allir að CIA og bankar bandaríkjanna gerðu það, líka eru allir helstu bankastjórar og eigendur bankanna í satanískum athöfnum.” WTF?!?!??! Mergjaðar upplýsingar!!!

Og síðar: “Kennedy vildi hætta öllum stríðum en bankarnir vildu það ekki því þeir græddu svo mikið á stríðum að þeir hefðu kanski líka getað myrt hann en í myndinni Illuminati er sýnt alla bankaeigendur og bankastjóra bandaríkjanna í satanískum athöfnum.” OMGWTF?!?!?!!?

Og að lokum: “…að lokum má halda að CIA og bankar bandaríkjanna hefðu kannski borgað CIA til að drepa JFK og af hverju eru þeir líka í satanískum atriðum í frítíma sínum lengst úti í skógi á kvöldin?” OMGWTFBBQ?!?!?!!?!?!? Algerlega valid spurning!!! Af hverju?!?!?!?! Verðugt rannsókarefni segi ég!

Ahhhhh hvað það er stundum gaman að vera kennari. Takk krakkar, þið gerið líf mitt litríkara.

Bragi: Sjáðu pabbi, Una gefa mér sona liti fyrir nota í baðinu…
Ég: Já, sko bara, hægt að lita á baðið með þeim
Bragi: Já í lita í baðinu.
Ég: Jahérna, voðalega er Una frænka þín sniðug
Bragi: Nei!
Ég: Ha? Er Una ekki sniðug?
Bragi: Nei! Una er ekki sniðug! Hún er góð!

Klukkan er rúmlega ellefu. Í Þúfubarðinu er allt hægt og hljótt. Þá heyrist gólað innan úr herbergi þriggja ára sonar míns (sem á að vísu að vera farinn að sofa, en það er aukaatriði):

ÁFRAM KÁ ERR!

Já stundum getur maður lyngt aftur augunum og verið fjandi ánægður með sjálfan sig.

Í dag var mikil helgistund hér á heimilinu. Börnin settust niður með föður sínum og horfðu á Superman: The Movie í fyrsta sinn. Bragi er búinn að bíða eftir því að mega horfa á Supermann, hefur fengið ástina á Clark Kent með genunum líklega, en Eygló hefur ekki verið eins spennt. Það var líka kominn tími til að horfa á þessa klassík, því ungi maðurinn hefur farið villur vegar í ofurhetjubransanum og er orðinn forfallin Spiderman grúppía. Nú er næsta skref í uppeldinu að kaupa Súpermann rúmföt og koma þessum Pétri Parker úr rúminu hjá drengnum.
Annars átti varla á milli sjá hvor okkar feðga brosti breiðar þegar upphafsstefið þrumaði og Súpermann lógóið rúllaði yfir skjáinn. Konan mín segir að ég verði tíu ára í framan þegar ég horfi á þessar myndir. Ég segi að það sé hollt að hafa eitthvað sem gerir mann tíu ára með reglulegu millibili.

Eins og feitum og lötum heimilisföður sæmir þykir mér gott að leggja mig á sófanum þegar viðburðasnautt er á heimilinu. Í gær var dóttur minni til dæmis boðið í bíó upp úr fimm og því nokkuð friðvænlegra en jafnan þegar systkinin kýtast gjarnan um hina og þessa hluti síðari part dags. Svo ég setti mínar virðulegu bífur upp í sófann og steinsofnaði. Þegar svo stendur á kemur fyrir að sonur minn sest einhversstaðar í námunda við mig, helst ofan á mig, til að horfa á sjónvarpið. Í gær vaknaði ég því af værum blundi við hoss og príl á mínum víðáttumikla búk, sem fyrir þriggja ára pjakk er líklega eins og Hvannadalshnjúkur, sjáið tindinn, þarna fór ég. Ekki vildi þó betur til en svo að hossið endaði með því að sá stutti lak niður eftir bakinu á mér ofan í sófann og sofnaði sjálfur um hálf sjöleytið. Þar sem hann var búinn að vera að háma í sig brauðmeti lengi á undan var gripið á það ráð að skella honum bara í rúmið fyrir nóttina.

Víkur nú sögunni að heimasætunni sem kom heim úr bíó, borðaði og lærði heima fyrir daginn í dag, sem tók nokkra stund. Komst hún því ekki í kvöldbaðið fyrr en um hálf tíu. Og sem verið er að skola sjampóið úr hausnum á henni gægist bróðir hennar inn á bað. Með undrunarsvip. Búinn að sofa þrjá tíma og reddí að vakna og fara í leikskólann, fólk er jú á stjái og að baða sig og svona.
Það tók svolitlar fortölur að fá hann til að gúddera að það væri ennþá nótt og það væri hægt að fara í sturtu á nóttunni að Eygló væri aaaaalveg að fara að sofa líka. Svo hann pissaði svefndrukkinn og lallaði svo inn í rúm. Og sofnaði aftur ótrúlegt en satt!

Í morgun vaknaði ég svo um hálf sjö og fór í sturtu. HVer haldið þið að gægis þá inn um gættina nema herra Bragi, nývaknaður og hress, algerlega gáttaður yfir því að það sé ennþá nótt og að það sé ennþá fullt af fólki að sturta sig um miðjar nætur. Hann var hreint bit á þessu öllu saman., hverslags heimili þetta væri þar sem fólk stæði í sturtum alla nóttina. hljóp tvisvar fram í glugga til að fullvissa sig um að það væri jú ennþá dimmt úti. Svo aftur inn á bað til að tékka hvort það væri ekki örugglega samt einhver í sturtu. Þegar þetta var allt saman tékkað fór hann að leggja saman tvo og tvo. Komst að því að pabbi var í sturtu. Eygló var búin í sturtu. Það gerði samanlagt líkur á ógurlegri skelfingu. Kannski átti að setja Braga í sturtu líka! Svo hann þuldi nokkrum sinnum galdraþuluna “Bragi ekki í sturtu, neeeeei” og hljóp svo inn í stofu með sængina sína, kúrði sig undir hana upp í sófanum og tilkynnti að hann væri veikur.

Dóttir mín er úti í garði með vinkonu sinni. Þar er geypilegur mömmóleikur í gangi með tjaldi, þrem dúkkuvögnum, slatta af dúkkum og þar fram eftir götunum. Af náðarsemi og miskunn fær bróðir hennar að vera með, jújú einmitt, sem litla barnið. Þara úti er mikið talað um ‘minns‘ og ‘þinns‘, ‘minns‘ gerði þetta eða hitt og ‘þinns‘ var bara sjö ára og svo fram vegis. Þetta virðist jú vera viðurkenndur talsmáti í mömmó og öðrum hlutverkaleikjum þegar maður er fimm til tíu ára eða svo. Og nú spyr ég í einfeldni minni: “Hvaðan í andskotanum kom þetta ess?” Já þetta aukaeignarfallsess sem spyrt er aftan við öll persónuornöfn í svona hlutverkaleikjum. Hvaðan?!?

Nú er ég ekki beinlínis nýgræðingur í svona leikjum, hafandi leikið mér með legó fram á þrítugsaldurinn eins og konan mín þreytist ekki á að gera grín að mér fyrir, en á mínum sokkabandsárum þá var ekkert ess aftan við 1. og 2. persónu persónufornöfn í nefnifalli. Ónei! Þá riðu hetjur um héröð og stund þíns fegursta frama var algerlega esslaus með öllu. Þá var barasta sagt ‘minn‘ ef það var verið að tala um minn kall eða karakter, og ‘þinn‘ ef það var verið að tala um þinn kall eða karakter. í þá gömlu góðu daga (samt ekki mjög gömlu sko, því ég er svo ungur, við skulum hafa það á hreinu hér) var bara notað eignarfallsess þegar persónufornafn stóð í eignarfalli, svona til dæmis ef það þurfti að tala um ‘hans‘ kall eða karakter og svo framvegis.

Svo eftir stendur mysterían um það hvernig í andskotanum þetta bévaða aukaess tróð sér inn í nefnifallsnotkun allra barna á landinu? Ég meina, þekkið þið lesendur góðir einhver börn á þessum aldri sem ekki nota svona asnaleg aukaess við þessar aðstæður? Sé svo vil ég endilega frétta af því til að endurvekja trú mína á íslenzkunni.* Ég mun hér eftir gera það að missjón í lífinu að berja þessa dellu úr mínum börnum. Börnin sem minns átti skulu sko læra að segja minn.

Og enn er ég ekki kominn að því allra svakalegasta sem bar fyrir eyru þarna úti í miðjum mömmóleiknum mikla. Vinkonan greip til handargagns tuskukött einn ferlegan í eigu dóttur minnar og lýsti því yfir af einskærri gleði og kátínu að “Okkars átti líka þessa kisu…” Jóhannes málfræðifýlupúki saup auðvitað hveljur af eyrnaverk og var kominn með putta á loft til leiðréttingar þegar dóttir hans tók óvænt af honum ómakið:

“Okkars? Segðu bara við, okkars er ekki fallegt orð”.
Og gamli fýlupúkinn Jóhannes beit snarlega í tunguna á sér og bólgnaði allur upp af föðurlegu stolti.
—
Annað sem nokkuð hefur farið í fínar máltaugar mínar á undanförnum árum er orðskrípið ‘nanananabúbú‘. Vissulega er slíkt skrípi þarft og nauðsynlegt öllum börnum, og það er segja má alþjóðlegt, getur haft ýmsar þýðingar en meiningin útleggst eitthvað á þessa leið: “Sjáðu mig, ég er á einhvern hátt betri/með betri hluti en þú, farðu að skæla/æpa/elta mig út um allt svo ég geti hlegið að þér og svo neitað allri sök og kennt þér um þegar mamma/leikskólakennarinn/einhver fullorðinn kemur að skamma okkur fyrir hávaða/óþekkt/slagsmál.” Þetta er jú viðurkennt samskiptaform barna út um allan heim ekki satt. En nú spyr ég: “Hvaðan í andskotanum kom þeta ‘búbú‘ eiginlega?”

Hvenær breyttist nananananana í nanananabúbú? Var ‘búbú‘ið sett í Aðalnámskrá Leikskóla upp úr 1990? Er þetta út af EES samningnum? Jóni Baldvin að kenna? Hvaðan kemur þessi fjandi?!? Ef einhver getur gefið mér haldbæra útskýringu á því hvers vegna síðasta ‘nana‘ið í hinu auðskiljanlega og hljómfagra ‘nananananana‘ breyttist skyndilega í eitthvað fríkí ‘búbú‘ má sá hinn sami endilega setja það í kóment. Það er mínum skilningi ofaukið.
—
Þá fer þessum málfræðiranti að ljúka en að lokum legg ég til að málsnillingar finni upp nýyrði yfir höfuðklúta sem í daglegu tali kallast ‘buff‘ upp á ensku. Á íslensku er buff eitthvað sem maður steikir á pönnu (og er jafnvel þannig eiginlega bara argasta danska). Dóttir mín skilur ekki hvað ég á við þegar ég tala um höfuðklút þannig að mig vantar nýtt, stutt og þjált orð sem lýsir þessu fyrirbæri vel.

Þökk þeim er hlýddu. Góðar stundir.

---

*)Zetan er til öryggis ef ritstjórar Morgunblaðsins skyldu vera að lesa.

Undanfarna tvo klukkutíma hef ég staðið í þrjóskustyrjöld við son minn. Ég, vesæll faðirinn, ætlaðist auðmjúklega til þess að hann, þrjóskasta barn veraldar, færi að sofa. Nú er því þannig farið að elskulegur sonur minn heldur að hann sé Jón Sigurðsson og háir harðvítuga sjálfstæðisbaráttu daginn út og daginn inn gegn dönskum kúgurum í líki foreldra sinna. Þetta fullveldisstríð lýsir sér helst í ferlegri þráhyggjuhegðan varðandi allskonar hluti og aðgerðir sem hann verður að gera SJÁLFUR, og helst í réttri röð, sem by the way enginn veit hver er nema hann.

Orrustan í kvöld hófst á lítilmótlegri tannburstunarvillu af hálfu föður hans. Í hverju móðgunin ógurlega var fólgin er ekki alveg ljóst, en eitthvað hafði það að gera með afstöðu krananna og ójafnvægi í rennsli vatns. Allavega var eitthvað sem gerði litla stríðsherranum ómögulegt að klára tannburstun kvöldsins. Alla tíð síðan höfum við feðgar háð litla styrjöld um það hvor okkar hefur raunveruleg völd á heimilinu. Til að gera langa sögu stutta þá endaði þessi tiltekna heimsstyrjöld á því að ég vann. En þurfti að beita til þess hálf lúalegum aðferðum. Svo nú sit ég í sofanum og velti því fyrir mér hvort það gerir mig að góðu foreldri eða vondu.

Ég var að fara í gegn um Krítarmyndir frá því í sumar og rakst á þessa hér.

Einn daginn var Bragi barasta búinn að fá nóg af þessum 35 stiga hita og reyndi ítrekað að troða sér inn í ísskápinn og loka á eftir sér. Skildi hann mjög vel. Guttinn er greinilega skyldur föður sínum. Var sjálfur við það að bráðna oft á tíðum.

Prófaði þetta trikk stráksins reyndar síðar um kvöldið, stakk hausnum ofan í ískistuna á veitingastaðnum… himneskt. En fátt jafnast á við þá sælu að stinga hausnum í heilu lagi ofan í ííískaldan læk eftir 16 km göngutúr í brennandi sólskini… það var næs men… næs.

…Bjórinn á eftir var líka næs.