Þá er búið að skipta. Fyrsti svarti forseti Bandaríkjanna staðreynd. Og lifir enn. Ég held að ég hafi ekki verið eini maðurinn í veröldinni sem spilaði split second nútímaútgáfu af JFK morðinu í hausnum á sér alla athöfnina. Við lifum á sögulegum tímum gott fólk. Sögulegum tímum.

Mér horfði á þetta auðvitað eins og sannur sögunörd. Sumt fannst mér merkilegra/krúttlegra/skemmtilegra en annað. Mér fannst til dæmis ofurkrúttlegt að á meðan allar sjónvarpsmyndavélar í heiminum voru að taka upp innsetningarræðuna á fullu kom skot af eldri eldri dótturinni að taka pabba sinn upp á digital myndavélina sína. Enn ein sönnun þeirrar bjargföstu trúar minnar að fólk sé alltaf bara fólk, sama hvar eða hver það er. Ég útskýri þá kenningu einhvern tíma við tækifæri.

Það var líka eitthvað über-kaldhæðnislegt við það að við þessa athöfn, eftir að merkilegt fólk var búið að tala um frelsisbaráttuna sem stæði á bak við lýðræðið í bandaríkjunum, barátta forfeðranna við óvininn (Bretar eru aldrei nefndir á nafn, hafið þið tekið eftir því? …alltaf bara talað um “the enemy”) hafin til skýjanna sem grundvöllur frelsis, jafnréttis og leitarinnar að hamingjunni, þá gekk Aretha Franklin fram á sviðið (dude, hvað var hún með á hausnum?) og söng hátt og snjallt God Save The King! Að vísu með öðrum texta, en samt sem áður bara sama gamla lagið og fyrir frelsisstríð. Já, svona subtle brandarar kæta sagnfræðinginn.

Svo kom auðvitað ræðan, og olli ekki vonbrigðum. Einhversstaðar varð það orðað svona: “You campaign in poetry, you govern in prose.” Og það er soldið það sem er að gerast með bæði sigurræðuna í Chicago á kosninganóttina, og innsetningarræðuna í dag. Það er verið að tjúna niður háfleygnina og koma raunsæinu inn í staðinn í róóóólegheitunum.

Það er annars algerlega mergjað hvað þessi maður getur haldið crowdinu kinkandi kolli í tuttugu mínútur samfleytt. Enn og aftur verð ég að taka ofan hattinn, fjandinn hafi það bara nánast fara úr fötunum, fyrir snillingnum Jon Favreau, sem einn daginn á eftir að langa í sálina sína aftur. Það er magnað hvernig honum tekst að láta svona ræðu ganga algeran línudans á mörkum lýðskrums og innihalds, þannig að lýðurinn heillast í hvert einasta sinn, hangir á hverju orði, kinkar kolli,tárast, klökknar, fær gæsahúð og svo framvegis. Það er alger ræðunördafullnæging í hvert sinn sem Obama opnar munninn þessum stóru viðburðum. Þetta á eiginlega ekki aðvera hægt.

Snilldin liggur í því að það er eiginlega ekkert innihald. Ekkert nýtt að minnsta kosti. En umbúðirnar, maður er alveg til í að trúa því að í þessum umbúðum sé eitthvað alvöru flott sem mann langar í. Þessi ræða var eins og stóri pakkinn undir jólatrénu. Hann lítur rosalega vel út og maður vonar að maður eigi hann, en stóra spurningin er hvort það er eitthvað í honum þegar umbúðirnar eru rifnar utan af. Það hefur alltaf verið hluti af áhuga mínum á Obama, hvort hann getur í raun og veru fyllt upp í þessa risastóru vonarglætu sem hann er búinn að sýna fólki. Það er engin spurning að hann hefur hæfileikann til að hrífa fólk með sér, á sama hátt og Kennedy og Reagan höfðu. Spurningin er hvort og þá hvað hann getur gert með þessa inspírasjón að vopni. Það á eftir að koma í ljós. Glansinn mun nefnilega fara af stóra pakkanum með tímanum ef hann er ekki opnaður.

Jæja, nóg komið af takkí líkíngamáli. Góða nótt.

This entry was posted on Wednesday, January 21st, 2009 at 00:22 and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.