Ég er að hlusta á plötuna sem rokkarar veraldarinnar eru búnir að bíða eftir, hlæja að, eða hvort tveggja í heil fimmtán ár. Já gott fólk, Chinese Democracy er loksins komin út. Guns ‘n’ Roses tókst loksins að drulla út þessari plötu sem Axl Rose er búinn að vera að lofa í viðtölum í heil fimmtán ár. Lengi vel héldu menn að þessi plata væri one for the myths, eitthvað sem aldrei kæmi út, eins og Duke Nukem 4, plata sem allir myndu sjá eftir að aldrei hefði birst eftir að Axl óverdósaði inni á hótelherbergi í Vegas með fimm strippurum og góðvini sínum Sebastian Bach á kókaíntrippi í heita pottinum. Trúið mér, I have forseen it. En karlinn kom allavega Kínalýðræðinu út fyrst. Það er massífur árangur, sem þótti svo ólíklegur að Dr. Pepper lofaði að gefa hverjum einasta Bandaríkjamanni dós af gosi ef platan kæmi einhverntíma út. Og getið hvað, í dag er hægt að skrá sig hér og fá fría flösku af Dr. Pepper í tilefni útgáfudagsins. Þetta kallar maður að standa við gefin loforð
En platan já. Ef satt skal segja átti ég ekki von á miklu. Það eru jú komin 17 ár síðan Use Your Illusion I og II komu út, sama ár og Nevermind, og á þessum 15 árum er töluvert mikið tónlistarvatn runnið til sjávar. Nirvana umbylti rokkinu og hvarf, grunge-ið fæddist og dó, death metallinn átti sín sokkabandsár (hver man ekki eftir Sororicide?) og hvarf svo ofan í undergrándið, hardcore-ið tók yfir sem tónlist anarkista og annarra alvöru hörkutóla og fór svo að smitast yfir í mainstream mússík, Nu-metallinn spratt upp og gat af sér Korn og svipaðar sveitir en jafnvel Korn lyppaðist út af vinsældalistum á fáeinum árum, og svo framvegis og svo framvegis.
Hljómsveitir sem hafa dáið drottni sínum eða horfið af vinsældalistum á meðan Guns ‘n’ Roses dunduðu við Chinese Democracy eru of margar til að telja upp, en það eru engin smámenni. Nirvana, Pearl Jam, Limp Bizkit, Hole, Green Day, Blink182, Marilyn Manson, Korn, 2Pac, Smashing Pumpkins, R.E.M, Alice in Chains, Soundgarden, Audioslave, Rage Against the Machine, Faith No More, Blur, Oasis, Primus, Jane’s Addiction, Pantera, Dream Theater, Bush og svo mætti lengi telja. Bara það að hafa lifað allt þetta af hlýtur að teljast einhvers konar afrek hjá Axl, Slash og félögum. Næstu Stones?
Og útkoman? Já Útkoman er bara töluvert mikið betri en ég átt ivon á. Á dögunum rantaði ég hér pistil um það hvers vegna Metallica er öööömurleg hljómsveit sem gefur bara út útþynntar útgáfur af útþynntu efni síðustu útþynntu metaldraslplatna. Ég átti alveg eins von á þvi að Chinese Democracy félli í sama flokk. Það gerir hún hins vegar ekki.
Það ótrúlega er nefnilega að þrátt fyrir augljósa 90’s takta inn á milli þá er Chinese Democracy bara alveg ágæt plata sem er bara gaman að hlusta á. Það eru jafnvel eitt eða tvö ferlega góð lög af þessum fjórtán. Þetta er Guns ‘n’ Roses plata alla leið. sami rifni gítarinn, sami kreisí söngurinn, sami snilldarfílingurinn og í gamla daga. Ekki misskilja mig, þessi pata er engin Use Your Illusion, en þetta er þrusufín nostalgíuplata með fínum nýjum töktum í bland. Við skulum ekki gleyma því að Guns ‘n’ Roses voru alltaf miklu betri hljómsveit heldur en Metallica, alltaf miklu minni metall og miklu meira rokk. Það gerir það að verkum að þeir falla miklu betur að nútímanum. Því þótt það sé góður slurkur af metal og væn skvetta af glami a þessari plötu, þá er hún fyrst og fremst bara rokk sem ætti í rauninni heima á hvaða tímabili sem er eftir c.a. 1988. Svo má auðvitað bæta því við að það er bara eitt lag undir 9 mínútum og flest eru 10-13 mínútur, sem er massíft. Ekkert verið að klippa niður í þrjár mínútur til að þóknast útvarpspöbulnum hér.
Eitt er sérstaklega ánægjulegt og það er að metalballaðan er hér endurvakin með trukki. Hver hefur ekki í alvöru saknað þessara rólegu metalstykkja með Axl í rólegheitunum, sem kikkar svo inn í háa céið í viðlaginu? Ég meina, þetta hefur ekki verið gert almennilega síðan Don’t Cry var og hét. Þetta gerir einfaldlega enginn betur en G’n'R og öllum (a.m.k. mér) að óvörum tekst þeim að ná þessum mómentum aftur á þessari plötu. Bendi t.d. á lögin Scraped og This I Love. Að öðrum ólöstuðum er This I Love besta lagið á plötunni (eftir eina hlustun).
Nú er þetta orðin ágæt upphafning á þessari plötu svo við skulum taka hana aðeins niður. Það eru auðvitað þarna inn ná milli alveg skelfileg lög, hryllilegir textar og almennt voðaleg tónlist. En það er þess virði að hlusta á plötuna samt sem áður. Besserwissið mælir með Chinese Democracy, þó ekki væri nema bara fyrir nostalgíuna.